پیراهنی از شعر پاییزها

به باغ دلتنگی ام که آمدی
هر شعرم
به پایت
آواز می خواند ،
 با برگ های اشتیاق
 پیراهنی بدوز
زیبای غزل های سپیدم!
شعر هایم را بپوش
که به تن تو عاشقند !

ایستگاه متروک سروده نیما خسروی

مرگ بوق قطاری است که می خواند :
سوار شو!
تاجا نمانی از زندگی!

شعری برای گیسوانت سروده نیما خسروی

باید برای گیسوانت شعری بگویم

شعری که پروانه ها را غافلگیر کند

جا مانده از قطار!(شعر از نیما خسروی)

نمی دانی (شعری از نیماخسروی‬)

نمی دانی 
چه دردی ،
که آوازه خوان خاموشی بگزیند
پیش از آنکه خاموشش کنند؛